نحن الفقرا الی الله...

از وقتی سنم وارد هیفده هیجده شده٬ کم کم دارم می فهمم چرا انقد از شهدا تعریف می کنن! وقتی دلبستگی به دنیا در اوج خودشه٬ وقتی به اندازه ی عمر همه ی آدما آرزو داری٬ وقتی لذت ها و شهوت ها از همه طرف ذهن و زندگیت رو پر می کنه٬ و تو غیر از ایمان سلاح دیگه ای نمی تونی داشته باشی! و اگر نداشته باشی مثل آدمای مست تو زندگیت تلو تلو می خوری و عقب و جلو میری! و اتفاقات دنیا مثل بادی که پر کاه رو بلند می کنه٬ تو رو به هوا می بره و کیلومتر ها اونور تر می کوبونتت زمین! وقتی می بینم ایمان داشتن و تقوا پیشه کردن که به گمونم شرط شهادته تو این سن چقدر سخته و اصلا شاید برای خیلی ها دست نیافتنی باشه٬ بعد می فهمم یه جوون هم سن خودم چقدر باید بزرگ باشه تا خود خدا در آغوش بکشدش! تا راست وایسته و از همه ی اینایی که گفتم بگذره! تا از مردم جدا شه و مردم بهش بگن شهید...