ساحل گریزان

بسم الله الرحمن الرحیم

هفته شهدای دبیرستان مفید۲

شنبه ۱۰ اسفند ۸۷ لغایت پنج شنبه  ۱۵ اسفند ۸۷

مراسم هر روز از ساعت ۲ تا ۴ بعد ازظهر در نمازخانه دبیرستان برگزار می شود.

مراسم روز آخر همزمان با شب شهادت امام حسن عسکری(ع)پنج شنبه  ۱۵/۱۲/۸۷با نماز مغرب و عشاء برگزار می شود.

برای مشاهده جزئیات مراسم برروی لینک های زیر کلیک کنید:

برنامه روزانه هفته شهدای دبیرستان مفید۲

گزارش مراسم روز اول (شنبه ۱۰/۱۲/۸۷)

گزارش مراسم روز دوم (یکشنبه ۱۱/۱۲/۸۷)

التماس دعا 

هفته شهدای دبیرستان مفید2

بسم الله الرحمن الرحیم

به اطلاع  دوستان علاقمند به همکاری در هفته شهدای مدرسه می رسانیم که ، هفته شهدا امسال

از تاریخ

 شنبه ۱۰ /۱۲/۸۷ الی پنج شنبه ۱۵/۱۲/۸۷

برگزار می  شود.

دوستانی که علاقمند هستندتا در هفته شهدا کمک کنند کارهااجرایی هفته شهدا از فردا پنج شنبه ۱ اسفند ۱۳۸۷ آغاز می شود.

مسئول نمایشگاه امسال جناب آقای کسایی(دوره۷) و مسئول مراسم ها جناب آقای اسدی(دوره ۵) می باشند.

همچنین فردا دعای کمیل در محیط نمایشگاه برگزار می شود.

التماس دعا

هفته شهدای دبیرستان مفید1

بسم الله الرحمن الرحیم

 

برنامه هفته شهدا (29 بهمن الي 5 اسفندماه سال 1387)

 

در آسمان دهيم به هم، ما نشانشان     آنان كه گم شدند سحرها، يكي يكي

 

روز	تاريخ	ساعت	عنوان مراسم
سه‌شنبه	29/11/87	16- 14:15	پيرعرفاني ما
چهارشنبه	30/11/87	16- 14:15	تفكر سرخ
		18- 16:45	مادران آسماني  (ويژه خانمها )^*
پنج‌شنبه	1/12/87	18- 12	آهنگ حماسه  ( زيارت قبور شهدا)^**
شنبه	3/12/87	16- 14:15	نوسازي دل
يكشنبه	4/12/87	16- 14:15	هواي وصل
دوشنبه	5/12/87	از نماز مغرب و عشاء	سهم من (برنامه پاياني)

 

* در برنامه «مادران آسماني» پاي سخنان تني چند از مادران شهدا مي‌نشينيم. لذا از عموم مادران شهدا و اولياء مكرم (مادران و خواهران دانش‌آموزان) دعوت مي‌شود در اين مراسم نوراني شركت نمايند.

 

** روز پنجشنبه 1/12/87 ساعت 12:30 وسايل نقليه آماده انتقال ميهمانان گرامي به بهشت زهرا مي‌باشند.

يك مقاله قديمي از شب آخر هفته شهدا

 

نامه ای از بهشت

فرستنده: شهدای دبیرستان مفید

گیرنده: تمامی ساکنان فعلی دبیرستان مفید

 

بچه ها سلام. یادتان هست روز اول هفته آمدیم. حالا می خواهیم برویم. به جای سلام باید بگوییم خداحافظ.

می رویم تا سال بعد که اگر عمری از شماها باقی بود بیاییم. بیاییم. اگر حوصله تان سر نرفته بود؛ اگر یاد ما بودید؛ اگر امکاناتی فراهم بود و هزار اگر دیگر... .

بچه ها از شنبه که دوباره ساعتهای مدرسه مثل اولش می شود، دیگر مراسمی نیست، دیگر صبحها زیارت عاشورایی نیست. کِی شود تا دوباره حرفی و حدیثی و عکسی از ما باشد و شما ما را ببینید...

راستی چرا اینقدر تعدادتان کم بود؟ شاید درس داشتید؛ شاید خسته بودید و شاید هم کار داشتید. اما کاش شما هم بودید. بودید و برق شادی و خوشحالی را در نگاه تک تک آنها می دیدید. آنهایی که بیش از 17 سال دردِ فراق ِ یار را روی تخت بیمارستان تحمل کرده اند و با سینه ای خسته و ناتوان از خاطرات خود می گفتند...

راستی یادمان رفت بگوییم دستتان درد نکند. بعضی از شماها چند شب در مدرسه ماندید، از خواب و خوراک و همه چیزتان زدید و برای ما نمایشگاه زدید...

بچه ها ببخشید. خیلی وقتتان را گرفتیم. بعضی از شماها به خاطر ما از درستان افتادید، حلالمان کنید. اما باید از بعضی دیگر هم عذر بخواهیم. عذر بخواهیم به خاطر این که هر روز از مرگ و قیامت و خون و جهاد و کربلا گفتیم و آنها را رنجاندیم. آنهایی که حالِ این حرف ها را نداشتند و وقتشان را گرفتیم. شاید خیلی هاتان وقتتان مهمتر از این حرفها بود که برای ما قرآن بخوانید و برای ما کار کنید. باید ببخشید. شاید خیلی ها حل مسائلشان مهمتر بود از حرفهای ما. البته تقصیر ما نبود. کاش سالن دیگری بود و اذیت نمی شدید.

بچه ها بخدا قسم بازارگرمی نمی کنیم. ما دیگر نیستیم که ریا کنیم. باور کنید هر چه داریم از همین زیارت عاشوراست. هر چه داریم از کربلاست. هر چه داریم از خون سید الشهداست. هر چه داریم از حنجر به خون نشسته ی 6 ماهه ی کربلاست. بگذریم که ما رفتیم.

خداحافظِ شما با این همه دیوارها و حجابهای ظلمانی که برای خودتان ساخته اید.

خداحافظِ شما با این همه دلخوشی های الکی، خداحافظِ شما با این همه غفلتها، خداحافظِ شما با اینهمه خیال پردازیها.

خلق و خوی ما را که برای شما گفته اند. ما همین طوری هستیم. ساده و پاک و بی ریا.

آدم که نباید از نقص هایش بدش بیاید. ما که دیگر نیستیم. بگذار تا بگوییم. همان موقع هم که بودیم خیلی ها طاقت شنیدن حرفهای ما را نداشتند. شاید زبانمان کمی تلخ باشد.

اما مگر زندگی دنیایی شما تلخ نشده است؟ و مگر شیرینی ها در کنار تلخی ها ارزش خود را نشان نمی دهند؟!

بچه ها! بیایید حالا که موقع خداحافظی است برای یکبار هم که شده به حرفهای ما گوش کنید. با هم پچ پچ نکنید. کلاهتان را قاضی کنید و نتیجه گیری را هم خودتان انجام دهید.

بچه ها کدامتان می داند بلورچی تنها امید مادرش بدون سرپرستی پدرش بزرگ شده بود؟!

بچه ها چه کسی می داند که رحمانی،فیض، امیری مقدم، کریمیان و خیلی های دیگر در بهترین رشته های دانشگاهی درس می خواند که خیلی از اهل دنیا آرزوی آن را دارند؟!

چه کسی می داند که حلاجیان، کاظمی، رحمانی و خیلی های دیگر امکانات مادّیشان از خیلی از شماها بهتر بوده است و به همه ی آنها پشت کردند و رفتند؟

چه کسی می داند حالِ مجروحِ شیمایی که بیش از 17 سال است روی تختهای آسایشگاه خوابیده و خیلی از بستگانش از او دل کنده اند چیست؟

چه کسی حال او را می فهمد وقتی که یک نفر برای ملاقاتش می رود و به او می گوید شنیده ایم که شما را به زور به جبهه برده اند و او از این داغ می سوزد ولی دم نمی زند که مبادا دلِ او را بشکند؟

چه کسی می داند حالِ پدر و مادری را که فرزندشان را پس از 10 سال به صورت مشتی استخوان تحویل می گیرند؟!

چه کسی از مهران می داند و حضرت عباس؟ چه کسی می داند بچه ها در آبادان چه کردند؟

در هویزه چرا کربلا به پا شد؟

چه کسی می داند هر وجب از شلمچه مزار شهیدی است؟

چه کسی می داند حال اسیر پر بسته ای را که پس از 8 سال اسارت و بازگشت به وطن، خود را در محیطی می بیند که ذره ای برای آنچه او برایش دست از جان شسته بود ارزش قائل نیستند؟

چه کسی می داند که چگونه آوینی ها و صیاد شیرازی ها خود را به قافله ی ما رساندند؟

چه کسی می داند که همت و چمران چه کردند که محبوب دل ها شدند؟

چه کسی می داند...؟ چه کسی می داند...؟

 

می ببینید! سوالها زیاد است. تا دلتان بخواهد. اما تازه اینها همه ی سوالهای دنیوی است.

دوستان، فردای قیامت محضری هست که باید جواب خیلی از چراها و خیلی از سوالهای دیگر را داد که یَقولُ الاِنسان اینَ المَفَرّ؟

بگذریم. بچه ها خداحافظ. خداحافظ تا سال دیگر.

شاید باز هم بیاییم. شاید هم دیگر نیاییم. شاید هم حوصله مان از کارهایتان سر برود.

شاید هم ما بیاییم و شما محلمان نگذارید. با همه ی این حرفها خوش گذشت.

بگذریم. خداحافظ. خدا شما را هم مثل ما بهشتی کند و مهمان اربابمان آقا اباعبدالله. خدا مزه ی کربلایی شدن را به شما هم بچشاند.

والسلام                        

68 رفیق بهشتی شما                 

***

 بچه ها نامه ی دوستانتان را از بهشت شنیدید. آنهایی که هنوز هم فراموشمان نکرده اند. آنها که معنی عالم محضر خداست را فهمیدند.

 بچه ها تمام شد. هفته ی شهدا تمام شد.

خداحافظ چهره های نورانی شهدا، خداحافظ...

خداحافظ روز ولایت. خداحافظ خانواده ی شهدا. خداحافظ آسایشگاه جانبازان.

خداحافظ تصاویر شهدا. خداحافظ نخلهای استوار.

خداحافظ زیارت عاشورای هر روز صبح. خداحافظ حجله ها. خداحافظ شهدا.

نمی دانم باز هم هفته شهدای بعدی را می بینم. نمی دانم در هفته شهدای سال بعد هم دلم اینقدر سخت است و چشمهایم اینقدر خسیس. نمی دانم آیا در هفته ی شهدای بعد هم حوصله ام سر می رود. به هر بهانه ای از مراسم بیرون می روم. نمی دانم...

باز هم هفته شهدا رفت... ما ماندیم و دنبال توپ دویدنها. باز هم توپ فوتبال دیگران شدن ها. باز هم دلخوش بودن به سریال ها. باز هم فراموشی ها. باز هم نمازهای لب طلایی آخر وقت. باز هم گم کردن هدف. باز هم سفره های بی بسم الله. باز هم سر به بالین گذاشتن های بی محاسبه...

هفته شهدا تمام شد. خیلی ها ناراحتند. خیلی ها استفاده کردند. خیلی ها دردمند شدند. خیلی ها دردها و عقده هایشان باز شد و خیلی ها درسها گرفتند.

شاید وقت بعضی ها هم تلف شد. شاید بعضی ها از درسشان افتادند. شاید هم بعضی ها خسته شدند. شاید هم بعضی ها آخرین سالی بود که مهمان شهدا بودند.

ای شهدا، ای پویندگان راستین راه حسینی، ای سربازان جان بر کف خمینی، ما را هم دعا کنید تا رهرو راهتان باشیم که اگر دعا نکنید و دست ما را نگیرید برای خودتان بد می شود. می گویند رفقای شهدا از راه آنها دور افتاده اند...

پس بیایید و با ما زمزمه کنید که خداوند دعای شما را مستجاب می کند:

 

اللّهُمَّ اجعَل مَحیایَ مَحیا مُحمّد و آلِ محمّد

و مَماتی مَمات محمّد و آلِ محمّد

اللّهم ارزُقنا شَهادﺓ فی سبیلک

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته