شهدای دبیرستان مفید

ساحل گریزان

mirzaei — Mon, 02 Mar 2009 18:37:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

هفته شهدای دبیرستان مفید۲

شنبه ۱۰ اسفند ۸۷ لغایت پنج شنبه ۱۵ اسفند ۸۷

مراسم هر روز از ساعت ۲ تا ۴ بعد ازظهر در نمازخانه دبیرستان برگزار می شود.

مراسم روز آخر همزمان با شب شهادت امام حسن عسکری(ع)پنج شنبه ۱۵/۱۲/۸۷با نماز مغرب و عشاء برگزار می شود.

برای مشاهده جزئیات مراسم برروی لینک های زیر کلیک کنید:

برنامه روزانه هفته شهدای دبیرستان مفید۲

گزارش مراسم روز اول (شنبه ۱۰/۱۲/۸۷)

گزارش مراسم روز دوم (یکشنبه ۱۱/۱۲/۸۷)

التماس دعا

هفته شهدای دبیرستان مفید2

mirzaei — Wed, 18 Feb 2009 16:49:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

به اطلاع دوستان علاقمند به همکاری در هفته شهدای مدرسه می رسانیم که ، هفته شهدا امسال

از تاریخ

شنبه ۱۰ /۱۲/۸۷ الی پنج شنبه ۱۵/۱۲/۸۷

برگزار می شود.

دوستانی که علاقمند هستندتا در هفته شهدا کمک کنند کارهااجرایی هفته شهدا از فردا پنج شنبه ۱ اسفند ۱۳۸۷ آغاز می شود.

مسئول نمایشگاه امسال جناب آقای کسایی(دوره۷) و مسئول مراسم ها جناب آقای اسدی(دوره ۵) می باشند.

همچنین فردا دعای کمیل در محیط نمایشگاه برگزار می شود.

التماس دعا

هفته شهدای دبیرستان مفید1

mirzaei — Tue, 17 Feb 2009 11:35:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

برنامه هفته شهدا (29 بهمن الي 5 اسفندماه سال 1387)

در آسمان دهيم به هم، ما نشانشان آنان كه گم شدند سحرها، يكي يكي

روز	تاريخ	ساعت	عنوان مراسم
سه‌شنبه	29/11/87	16- 14:15	پيرعرفاني ما
چهارشنبه	30/11/87	16- 14:15	تفكر سرخ
چهارشنبه	30/11/87	18- 16:45	مادران آسماني (ويژه خانمها )^*
پنج‌شنبه	1/12/87	18- 12	آهنگ حماسه ( زيارت قبور شهدا)^**
شنبه	3/12/87	16- 14:15	نوسازي دل
يكشنبه	4/12/87	16- 14:15	هواي وصل
دوشنبه	5/12/87	از نماز مغرب و عشاء	سهم من (برنامه پاياني)

* در برنامه «مادران آسماني» پاي سخنان تني چند از مادران شهدا مي‌نشينيم. لذا از عموم مادران شهدا و اولياء مكرم (مادران و خواهران دانش‌آموزان) دعوت مي‌شود در اين مراسم نوراني شركت نمايند.

** روز پنجشنبه 1/12/87 ساعت 12:30 وسايل نقليه آماده انتقال ميهمانان گرامي به بهشت زهرا مي‌باشند.

يك مقاله قديمي از شب آخر هفته شهدا

mpor — Fri, 12 Dec 2008 00:07:18 GMT

نامه ای از بهشت

فرستنده: شهدای دبیرستان مفید

گیرنده: تمامی ساکنان فعلی دبیرستان مفید

بچه ها سلام. یادتان هست روز اول هفته آمدیم. حالا می خواهیم برویم. به جای سلام باید بگوییم خداحافظ.

می رویم تا سال بعد که اگر عمری از شماها باقی بود بیاییم. بیاییم. اگر حوصله تان سر نرفته بود؛ اگر یاد ما بودید؛ اگر امکاناتی فراهم بود و هزار اگر دیگر... .

بچه ها از شنبه که دوباره ساعتهای مدرسه مثل اولش می شود، دیگر مراسمی نیست، دیگر صبحها زیارت عاشورایی نیست. کِی شود تا دوباره حرفی و حدیثی و عکسی از ما باشد و شما ما را ببینید...

راستی چرا اینقدر تعدادتان کم بود؟ شاید درس داشتید؛ شاید خسته بودید و شاید هم کار داشتید. اما کاش شما هم بودید. بودید و برق شادی و خوشحالی را در نگاه تک تک آنها می دیدید. آنهایی که بیش از 17 سال دردِ فراق ِ یار را روی تخت بیمارستان تحمل کرده اند و با سینه ای خسته و ناتوان از خاطرات خود می گفتند...

راستی یادمان رفت بگوییم دستتان درد نکند. بعضی از شماها چند شب در مدرسه ماندید، از خواب و خوراک و همه چیزتان زدید و برای ما نمایشگاه زدید...

بچه ها ببخشید. خیلی وقتتان را گرفتیم. بعضی از شماها به خاطر ما از درستان افتادید، حلالمان کنید. اما باید از بعضی دیگر هم عذر بخواهیم. عذر بخواهیم به خاطر این که هر روز از مرگ و قیامت و خون و جهاد و کربلا گفتیم و آنها را رنجاندیم. آنهایی که حالِ این حرف ها را نداشتند و وقتشان را گرفتیم. شاید خیلی هاتان وقتتان مهمتر از این حرفها بود که برای ما قرآن بخوانید و برای ما کار کنید. باید ببخشید. شاید خیلی ها حل مسائلشان مهمتر بود از حرفهای ما. البته تقصیر ما نبود. کاش سالن دیگری بود و اذیت نمی شدید.

بچه ها بخدا قسم بازارگرمی نمی کنیم. ما دیگر نیستیم که ریا کنیم. باور کنید هر چه داریم از همین زیارت عاشوراست. هر چه داریم از کربلاست. هر چه داریم از خون سید الشهداست. هر چه داریم از حنجر به خون نشسته ی 6 ماهه ی کربلاست. بگذریم که ما رفتیم.

خداحافظِ شما با این همه دیوارها و حجابهای ظلمانی که برای خودتان ساخته اید.

خداحافظِ شما با این همه دلخوشی های الکی، خداحافظِ شما با این همه غفلتها، خداحافظِ شما با اینهمه خیال پردازیها.

خلق و خوی ما را که برای شما گفته اند. ما همین طوری هستیم. ساده و پاک و بی ریا.

آدم که نباید از نقص هایش بدش بیاید. ما که دیگر نیستیم. بگذار تا بگوییم. همان موقع هم که بودیم خیلی ها طاقت شنیدن حرفهای ما را نداشتند. شاید زبانمان کمی تلخ باشد.

اما مگر زندگی دنیایی شما تلخ نشده است؟ و مگر شیرینی ها در کنار تلخی ها ارزش خود را نشان نمی دهند؟!

بچه ها! بیایید حالا که موقع خداحافظی است برای یکبار هم که شده به حرفهای ما گوش کنید. با هم پچ پچ نکنید. کلاهتان را قاضی کنید و نتیجه گیری را هم خودتان انجام دهید.

بچه ها کدامتان می داند بلورچی تنها امید مادرش بدون سرپرستی پدرش بزرگ شده بود؟!

بچه ها چه کسی می داند که رحمانی،فیض، امیری مقدم، کریمیان و خیلی های دیگر در بهترین رشته های دانشگاهی درس می خواند که خیلی از اهل دنیا آرزوی آن را دارند؟!

چه کسی می داند که حلاجیان، کاظمی، رحمانی و خیلی های دیگر امکانات مادّیشان از خیلی از شماها بهتر بوده است و به همه ی آنها پشت کردند و رفتند؟

چه کسی می داند حالِ مجروحِ شیمایی که بیش از 17 سال است روی تختهای آسایشگاه خوابیده و خیلی از بستگانش از او دل کنده اند چیست؟

چه کسی حال او را می فهمد وقتی که یک نفر برای ملاقاتش می رود و به او می گوید شنیده ایم که شما را به زور به جبهه برده اند و او از این داغ می سوزد ولی دم نمی زند که مبادا دلِ او را بشکند؟

چه کسی می داند حالِ پدر و مادری را که فرزندشان را پس از 10 سال به صورت مشتی استخوان تحویل می گیرند؟!

چه کسی از مهران می داند و حضرت عباس؟ چه کسی می داند بچه ها در آبادان چه کردند؟

در هویزه چرا کربلا به پا شد؟

چه کسی می داند هر وجب از شلمچه مزار شهیدی است؟

چه کسی می داند حال اسیر پر بسته ای را که پس از 8 سال اسارت و بازگشت به وطن، خود را در محیطی می بیند که ذره ای برای آنچه او برایش دست از جان شسته بود ارزش قائل نیستند؟

چه کسی می داند که چگونه آوینی ها و صیاد شیرازی ها خود را به قافله ی ما رساندند؟

چه کسی می داند که همت و چمران چه کردند که محبوب دل ها شدند؟

چه کسی می داند...؟ چه کسی می داند...؟

می ببینید! سوالها زیاد است. تا دلتان بخواهد. اما تازه اینها همه ی سوالهای دنیوی است.

دوستان، فردای قیامت محضری هست که باید جواب خیلی از چراها و خیلی از سوالهای دیگر را داد که یَقولُ الاِنسان اینَ المَفَرّ؟

بگذریم. بچه ها خداحافظ. خداحافظ تا سال دیگر.

شاید باز هم بیاییم. شاید هم دیگر نیاییم. شاید هم حوصله مان از کارهایتان سر برود.

شاید هم ما بیاییم و شما محلمان نگذارید. با همه ی این حرفها خوش گذشت.

بگذریم. خداحافظ. خدا شما را هم مثل ما بهشتی کند و مهمان اربابمان آقا اباعبدالله. خدا مزه ی کربلایی شدن را به شما هم بچشاند.

والسلام

68 رفیق بهشتی شما

***

بچه ها نامه ی دوستانتان را از بهشت شنیدید. آنهایی که هنوز هم فراموشمان نکرده اند. آنها که معنی عالم محضر خداست را فهمیدند.

بچه ها تمام شد. هفته ی شهدا تمام شد.

خداحافظ چهره های نورانی شهدا، خداحافظ...

خداحافظ روز ولایت. خداحافظ خانواده ی شهدا. خداحافظ آسایشگاه جانبازان.

خداحافظ تصاویر شهدا. خداحافظ نخلهای استوار.

خداحافظ زیارت عاشورای هر روز صبح. خداحافظ حجله ها. خداحافظ شهدا.

نمی دانم باز هم هفته شهدای بعدی را می بینم. نمی دانم در هفته شهدای سال بعد هم دلم اینقدر سخت است و چشمهایم اینقدر خسیس. نمی دانم آیا در هفته ی شهدای بعد هم حوصله ام سر می رود. به هر بهانه ای از مراسم بیرون می روم. نمی دانم...

باز هم هفته شهدا رفت... ما ماندیم و دنبال توپ دویدنها. باز هم توپ فوتبال دیگران شدن ها. باز هم دلخوش بودن به سریال ها. باز هم فراموشی ها. باز هم نمازهای لب طلایی آخر وقت. باز هم گم کردن هدف. باز هم سفره های بی بسم الله. باز هم سر به بالین گذاشتن های بی محاسبه...

هفته شهدا تمام شد. خیلی ها ناراحتند. خیلی ها استفاده کردند. خیلی ها دردمند شدند. خیلی ها دردها و عقده هایشان باز شد و خیلی ها درسها گرفتند.

شاید وقت بعضی ها هم تلف شد. شاید بعضی ها از درسشان افتادند. شاید هم بعضی ها خسته شدند. شاید هم بعضی ها آخرین سالی بود که مهمان شهدا بودند.

ای شهدا، ای پویندگان راستین راه حسینی، ای سربازان جان بر کف خمینی، ما را هم دعا کنید تا رهرو راهتان باشیم که اگر دعا نکنید و دست ما را نگیرید برای خودتان بد می شود. می گویند رفقای شهدا از راه آنها دور افتاده اند...

پس بیایید و با ما زمزمه کنید که خداوند دعای شما را مستجاب می کند:

اللّهُمَّ اجعَل مَحیایَ مَحیا مُحمّد و آلِ محمّد

و مَماتی مَمات محمّد و آلِ محمّد

اللّهم ارزُقنا شَهادﺓ فی سبیلک

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

مفقودالاثر

masih — Fri, 28 Nov 2008 11:11:57 GMT

سلام.

... رویا تیموریان رو بردند تو یه اتاق پر از تابوت‌های پوشیده‌شده با پرچم ایران (فیلم ظهر جمعه‌ی شبکه پنج).

پرانتز1( یاد معراج شهدای یزد افتادم؛ اون روزی که یه سری شهید رو می‌خواستند یه شب بیارن تو مراسم دانشگاه و ما رفته‌بودیم خودمون رو تو گروه هماهنگی قاطی کنیم. یه ساختمون با معماری قدیمی، پنجره‌های با شیشه‌های رنگی و یه سالن بزرگ خالی با چند تا تابوت. و من و ما. حالا که ظاهراً دانشگاه هم شهیددار شده.)پرانتز بسته

از یه تابوت یه بقچه‌ی سفید در آوردند و از توش یه کیسه کوچک وسایل و گذاشتن جلوش. و من مات این موقعیت که چطور یه زن بعد 18 سال باید با شوهرش مواجه بشه.

و چقدر یاد آن فیلم‌هایی افتادم که در آرشیو مدرسه بود؛ مادر و همسر شهید استخوان به صورت می‌کشیدند. و این برداشتی است مبهم از تصاویری که هیچ‌گاه جرأت نگاه‌شان را نداشتم، یا سریع رد می‌شدن یا از بقیه شنیده بودم.

و چقدر یاد خاطرات برادر شهید صادق‌نیت افتادم. ان‌قدر بی‌معرف شده‌ام که نام‌ش هم به یادم نمانده (بجای آرش یه اسم دیگه انتخاب کرده بود، محمد یا حسین). دوره 4 بود دیگه؟
برادرشان پزشک بودند، مفیدی و چند سال بزرگ‌تر. و چه حالی داشتند وقتی برادر کوچک‌تر مفقود شده‌بود. بخصوص زمانی که باید مدام می‌رفتند برای شناسایی. اول از روی خصوصیات ظاهری و جسمانی و بعد از چند سال دیگه نشونه‌ها شده بود خواص انگشت شست پا!

نمی‌شه یکی توضیح بده که چطور می‌شه یه آدم با همه‌ی هیکل و هوش و انرژی بره و تو راضی باشی به برگشتن خاکستر استخوان‌ش ...

یا علی
- - - - - -
شرمنده اگر متأثر شدید.
وصیت‌نامه‌ی شهید پناهی

نامه ای به بهشت

mirzaei — Tue, 25 Nov 2008 16:06:41 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سئوال شـهیـدان زما روشن است جـوابـی نـداریــم امـا بـه دسـت

پس از ما چه شد عهدتان باعلی؟ چه شد عـهدتـان با امـام و ولی؟

بـگـویـیـد پـاسـخ ، بـرای خــدا چه کردید ، ای ماندگان بعد ما؟

نامه ای از شهید امیری مقدم قبل ازشهادتش به دوست شهیدش مجیدصادقی نژاد:

"....دیگر فکر می کنید 4 تا کتاب خوانده اید و یا چهار تا کلاس رفته اید دیگر نیازی به این چیز ها ندارید ! نمی دانید خودش نیازمند شرکت در فعالیت های هفته شهدا ست قضیه را به دید فایده رساندند نگاه می کند. فکر می کند اگر همکاری نکند ضرری به کار می رسد و یا اگر کمک کند خدمتی به شهید کرده است . نمی داند در وهله اول خودش است که از شرکت در این برنامه ها استفاده باید بکند. خودش است که باید یاد و خاطره این شهدا را در ذهنش زنده نگه دارد و از اعمال ناشایست و از نافر مانی هایی که از امام کرده پشیمان شود.

بگذریم ،نیامدند. شرکت نکردند.همان طور که کمکم سر قبر شهدا هم دیگر نخواهند رفت . حالا سر قبرشان نرفتند به درک! راهشان را زیر سئوال نبرند. آری مجید ! دارد این جوری می شود!؟"

برای هفته شهدا آماده ایم؟

بسیجی کیست؟

mirzaei — Fri, 21 Nov 2008 17:43:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

به مناسبت هفته بسیج

نامه شهید سید حسن کریمان ۱۲ روز قبل از شهادتش خطاب به براردر کوچکش. این نامه به درخواست براردر کوچک شهید سید حسن کریمیان در تعریف بسیجی، توسط آن شهید نگاشته شده است.

بسیجی کیست؟

....بسيجي حيات خود را در خدمت به دين خدا مي داند . بسيجي لباس مشخصي ندارد از امام امت تامن محصل، هرکه تابع مخلصانه دين خدا باشد،او بسيجي است. بسيجي حزب ا.. است و بالاخره حرف آغازين، بسيجي مخلص، مطيع و کم توقع است. بسيجي ناشناس است، دوست ندارد او را بشناسند. اما امروز بسيجي در فضاي خاصي از معناي وسيع فوق استعمال مي شود.
امروز به رزمندگان ساده، بي توقع که بنا بر تکليف و اطاعت امر امام ، دانشگاه، مدرسه، کارخانه، مزارع و اداره و ...خانه و خانواده را ترگ گفته و جان خود را ارزاني ميدان هاي جهاد قرار داده اند بسيجي گفته مي شود. چرا که اوج خدمت و حفظ آيين و مظهر جانبازي در راه اوست . بسيجي چون دين خدا را در خطر مي¬بيند قيام مي کند گاه به اشاره گاه به زبان و نهايتا با خون.

بسيجي عاشق خداست و بسيج مدرسه عشق است.

آخرين حرف ها ...

asadi — Mon, 10 Nov 2008 07:09:17 GMT

يکي مرز ها رو شکست ... با يه تفکر جديد ...
يه عقيده جهاني .... نداي آزادي جهاني ...
براي حفظ اين عقيده ... هر زمان شد زمانه او و هر زمين ، زمين او
آخرين حرف هايي که از حاج احمد متوسليان شنيده شد رو اينجا خوندم

نحن الفقرا الی الله...

khaksar — Thu, 06 Nov 2008 02:26:18 GMT

از وقتی سنم وارد هیفده هیجده شده٬ کم کم دارم می فهمم چرا انقد از شهدا تعریف می کنن! وقتی دلبستگی به دنیا در اوج خودشه٬ وقتی به اندازه ی عمر همه ی آدما آرزو داری٬ وقتی لذت ها و شهوت ها از همه طرف ذهن و زندگیت رو پر می کنه٬ و تو غیر از ایمان سلاح دیگه ای نمی تونی داشته باشی! و اگر نداشته باشی مثل آدمای مست تو زندگیت تلو تلو می خوری و عقب و جلو میری! و اتفاقات دنیا مثل بادی که پر کاه رو بلند می کنه٬ تو رو به هوا می بره و کیلومتر ها اونور تر می کوبونتت زمین! وقتی می بینم ایمان داشتن و تقوا پیشه کردن که به گمونم شرط شهادته تو این سن چقدر سخته و اصلا شاید برای خیلی ها دست نیافتنی باشه٬ بعد می فهمم یه جوون هم سن خودم چقدر باید بزرگ باشه تا خود خدا در آغوش بکشدش! تا راست وایسته و از همه ی اینایی که گفتم بگذره! تا از مردم جدا شه و مردم بهش بگن شهید...

کاش ما هم...

masih — Mon, 13 Oct 2008 10:05:23 GMT

سلام.

گفتم ميرم برات خواستگاري بگم پسرم چه کاره است؟
گفت بگو بسيجي پادگان امام رضاست.

گفتم تو که عاشق سپاهي چرا پاسدار نميشي؟
گفت من کجا سپاه کجا هنوز لياقت ندارم.

پاسدارهايي که آمده بودند مراسم ختم ميگفتند توي سپاه فرمانده بود !!

*************

گفت تا وقتي جنگ باشه بايد جبهه باشم. ميخوام اردواج کنم دينم کامل شود
تا مانعي براي شهادت نباشد
و اگه شهيد شدم شماهم به اجر وثواب ميرسيد.

مادرش هم ميگفت
محمد علي مال شهادته؛ اون قدر جبهه ميفرستمش تا شهيد شود
اگر راضي اي زنش شو.

خودم قبول کردم.
با خودم گفتم امثال ما بايد به اينا جواب بدن.

مراسم يک مهماني ساده بود.
لباس عروسي هم نبود.
حلقه هم همان حلقه نامزدي بود.

دو روز بعد ساکش را بست و رفت.
يک ماه ونيم آنجا بود و يک روز اينجا.

اين بار گفته بود زودتر بر مي گردم
همه چيز را آماده کرده بودم براي شروع زندگي
داشتم پرده ها را ميدوختم که خبر شهادتش را آوردند ...

خاطراتي از شهيد محمد علي رثايي

یا علی